Aniołowie Na początku rozmowy Hanna zdołała jedynie ostrzec Gittę: «To nie ja będę do ciebie przemawiać», a Gitta «oznajmia: Słyszę głos Hanny, ale jestem przekonana, że to nie ona mówi: jej głos stał się rodzajem instrumentu». Gitta później precyzuje: «Hanna nigdy nie była w transie, nie popadała w jakiś szczególny stan, ani nie miała zamkniętych oczu podczas rozmów». Na początku książki słowo „Anioł” pojawia się często w komentarzach Gitty, ale rzadziej w samym tekście.
Gitta zdefiniowała Anioła jako swój „odpowiednik światła” odnosząc się do słów jakie usłyszała: «Jesteś stworzona na moje podobieństwo, tylko jesteś bardziej gęsta» Czytając dialogi dowiadujemy się, że każdy ma „swojego Anioła”. Anioł Lili − «ten, który pomaga» wypowiada się delikatnie. Anioł Gitty «ten, który promieniuje» wydaje się dużo bardziej surowy.
W Budapeszcie, gdy rozpoczęły się masowe deportacje Żydów „instrukcje Aniołów” ustąpiły miejsca Chórowi «Aniołów(…) który był silniejszy, nieskończenie bardziej odległy». Gitta wyjaśnia, że Aniołowie zawsze z wielką przenikliwością widzieli co dzieje się w sercach czwórki przyjaciół, mieli nastawienie do walki, a ich naukom towarzyszyły wizje.