Podczas okupacji folwarkiem zarządzała spółka niemiecka, która do prac polowych wykorzystywała robotników przymusowych. Próby kradzieży żywności kończyły się egzekucją, ciała grzebano potajemnie nocami. Po wybuchu powstania warszawskiego hitlerowcy urządzili łapankę, zatrzymywano mężczyzn udających się w kierunku Śródmieścia, egzekucja siedemnastu z nich miała miejsce pod ścianą domu przy ulicy św. Wincentego 44a. U zbiegu z ulicą Oszmiańską rozstrzelano dwóch dowódców XXVI obwodu Armii Krajowej ps. „Rokita” i „Kruk”.
Po 1945 ulica nadal posiadała nawierzchnię brukowaną, strona nieparzysta była zabudowana drewnianymi, a parzysta murowanymi domami, komunistyczne władze zmieniły nazwę na Wincentego, a folwark stał się Państwowym Gospodarstwem Rolnym. W 1951 kolejny raz rozszerzono granice miasta, tym razem do Warszawy przyłączono tereny na północ od cmentarza, tereny folwarku, wieś Stare Bródno, Stefanówek, Ustronie, ulica potroiła swoją długość i objęła całą Drogę Bródnowską kończąc się na ulicy Wielkiego Dębu.