Michaił Iljicz Kazakow, (ur. we wsi w obwodzie wołogodzkim, zm. 25 grudnia 1979 w Moskwie) – radziecki generał armii, Bohater Związku Radzieckiego (1978), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2., 4., 5., 6. i 7. kadencji.
Życiorys Był synem chłopa, byłego marynarza rosyjskiej marynarki wojennej. Skończył szkołę podstawową, po rewolucji październikowej włączył się w organizowanie rad w obwodzie wołogodzkim jako członek komitetu rewolucyjnego i oddziału rekwizycyjnego.
W 1919 wstąpił do RKP(b) i Armii Czerwonej. Jako komisarz polityczny walczył w wojnie domowej w Rosji, m.in. z oddziałami gen. Wrangla na Krymie i w południowej Ukrainie i z oddziałami anarchisty Nestora Machno.
Po wojnie był komisarzem politycznym w 3 Dywizji Strzeleckiej stacjonującej na Krymie. Od lata 1924 komisarz pułku kawalerii w 2 Dywizji Kawalerii Czerwonego Kozactwa, od grudnia 1924 zastępca dowódcy tego pułku. W 1927 skończył kursy dowódców kawalerii w Nowoczerkasku i Akademię Wojskową im. Frunzego, a w 1937 Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Od 1935 dowódca 29 Pułku Ułanów w 5 Dywizji Kawalerii. W latach 1937–1938 zastępca szefa, a 1938–1941 szef sztabu Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego. W 1940 mianowany generałem majorem.