Od sierpnia 1941 szef sztabu wojsk utworzonych z 53 Armii, które wzięły udział w operacji Y w Iranie jesienią 1941. W styczniu 1942 został szefem sztabu Frontu Briańsk, a latem 1942 brał udział w walkach na froncie woroneskim i woroszyłowgradzkim. W lutym 1943 został dowódcą 69 Armii Frontu Woroneskiego, która na krótko zajęła Charków. Od lipca 1943 szef sztabu Frontu Briańsk przemianowanego później na 2 Front Bałtycki. Od stycznia 1944 do końca wojny dowódca na 2 Froncie Bałtyckim i Froncie Leningradzkim. Kierował operacjami Armii Czerwonej na Łotwie latem 1944.

W latach 1946–1947 zastępca dowódcy, a 1947–1949 szef sztabu Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego. Od 1950 do 1953 dowódca Odeskiego Okręgu Wojskowego, a 1953–1956 Uralskiego Okręgu Wojskowego. W 1955 mianowany generałem armii. W 1956 zastępca dowódcy sił lądowych Armii Radzieckiej ds. szkolenia wojskowego. Od listopada 1956 do 1960 dowódca Południowej Grupy Wojsk stacjonującej na Węgrzech po stłumieniu powstania 1956. W latach 1960–1965 dowódca Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, 1965–1968 szef sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw-Stron Układu Warszawskiego. Od 1968 doradca wojskowy Generalnego Inspektoratu ministerstwa obrony ZSRR.