Rozważania te pominięte zostały w ówczesnych i późniejszych projektach układów o prawie do samoobrony.W początkach 1922 w trakcie rokowań o zawarcie między Wielką Brytanią i Francją paktu gwarancyjnego (pact of guarantee) o wzajemnej pomocy na wypadek napaści ze strony Niemiec, strona brytyjska za casus foederis uznawała zaatakowanie terytorium sojusznika, strona francuska proponowała uznać za agresję także wypowiedzenie wojny również bez naruszenia terytorium przez wypowiadającego, zwrócone do Francji ultimatum lub nawet koncentrację wojsk, maszerujących w kierunku jej granic. Londyn uznał takie rozszerzenie gwarancji za przesadne. Zawarty 3 lata później układ w Locarno na równi z agresją traktował remilitaryzację Nadrenii przez Niemcy. Tamże, s. 211 - 213 i 228 - 230.. Jednak według koncepcji wojny uprzedzającej można rozpocząć wojnę twierdząc, że naród zostanie wkrótce zaatakowany i musiałby się bronić. Koncepcja jest kontrowersyjna, ponieważ może być z łatwością nadużywana i wykorzystywana jako usprawiedliwienie do rozpoczęcia wojny o wątpliwym podłożu. Z punktu widzenia historycznego, motywy te często były pretekstem do ingerowania w politykę państw, do których siły interwencyjne zostały skierowaneRoman Kuźniar, Prawa człowieka : prawo, instytucje, stosunki międzynarodowe, Warszawa 2004, s.