Macharadze zgodził się na kompromis z Ordżonikidze, Orachelaszwili, Eliawą i innymi zwolennikami zunifikowanej republiki, pod warunkiem rezygnacji z rusyfikacji i państwowego wspierania kultury oraz oświaty gruzińskiej.
W latach 1929–1930 przewodniczył Radzie Komisarzy Ludowych Gruzińskiej SRR, od 1931 był przewodniczącym Centralnego Komitetu Wykonawczego Zakaukaskiej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Radzieckiej oraz Centralnego Komitetu Wykonawczego Gruzji. W okresie kampanii kolektywizacji rolnictwa w ZSRR osobiście angażował się w przekonywanie gruzińskich chłopów do przyłączania się do kołchozów. W latach 1927–1930 zasiadał także w partyjnej Centralnej Komisji Kontroli. Autor prac poświęconych historii ruchów rewolucyjnych na Zakaukaziu, wydanych w Tbilisi w latach 1927 i 1928. Teksty te były krytykowane przez Ławrientija Berię za niedostateczne podkreślanie roli Stalina w działalności bolszewików, wbrew rozwijanej na polecenie Berii propagandzie.