Skośne ściany boczne zwartej bryły Vikinga były utworzone przez płyty ogniw słonecznych o powierzchni 2,2 metra kwadratowego, wytwarzające średnio 80 W energii. Ładowały one akumulatory NiCd o pojemności 12 Ah. Poniżej i powyżej tej bryły wystawały stożkowe anteny umieszczone na zawiasowo zamocowanych wspornikach. Cztery sztywne, łamane zawiasowo na czas startu z Ziemi maszty i cztery giętkie,drutowe (nawinięte na szpule i rozpostarte w kosmosie do rozpiętości 40 m) wysięgniki posłużyły do zamocowania czujników przyrządów naukowych. Górna powierzchnia styku z SPOT-em stanowiła replikę powierzchni znormalizowanego łącznika stosowanego do sprzęgania ładunku użytecznego z ostatnim członem Ariane. Statek przekazywał dane jedynie w czasie rzeczywistym łączem w paśmie S (2033,5 MHz) o przepustowości 49,6 kbps. Telemetria była nadawana 2,5-watowym nadajnikiem na częstotliwości 2208,163 MHz z przepustowością 54,6 kbps. Na wykorzystanie gotowych, typowych podzespołów i okazji startu z innym obiektem zdecydowano się, pragnąc obniżyć koszty. Z tego samego względu zbudowano tylko jeden egzemplarz Vikinga.