ochrony zabytków zainicjował dzieło „Placat och Påbudh, Om Gamble Monumenter och Antiquiteter”, które było pierwszą w Szwecji próbą stworzenia prawa o ochronie zabytków (fornminneslag) i najstarszym tego typu rozporządzeniem w Europie, jeśli nie liczyć niektórych przepisów prawnych w Watykanie. Potrzeba ochrony była uzasadniona, ponieważ wiele zabytków zostało uszkodzonych w wyniku poszukiwania w nich skarbów lub, jak w przypadku kurhanów, na skutek używania ich jako w ceglanych pieców. Wraz z wejściem w życie nowego rozporządzenia kanclerz królewski Magnus Gabriel De la Gardie założył w 1666 roku w Uppsali Antikvitetskollegium (Kolegium ds. Starożytności). Na jego czele stanął Johan Hadorph. Kolegium to w 1692 roku zostało przekształcone w Antikvitetsarkiv (Archiwum Starożytności) i stało się częścią kancelarii królewskiej.