Promotorem był Jerzy Znosko.
W następnych latach zajmował się utworami klastycznymi kambru górnego i tremadoku oraz węglanami arenigu i lanwirnu Polski północno-wschodniej, m.in. z okolic Lidzbarka Warmińskiego. Dzięki znalezieniu po raz pierwszy przewodnich trylobitów i ramienionogów ustalił wiek piaszczysto-węglanowych osadów kambru górnego z obniżenia perybałtyckiego. W drugiej połowie lat siedemdziesiątych badał osady tremadoku na Lubelszczyźnie, które uprzednio uznawane były za kambr środkowy, albo górny. W 1978 został przeniesiony do Zakładu Stratygrafii, Tektoniki i Paleogeografii Instytutu Geologicznego w Warszawie, w którym objął funkcję kierownika Pracowni Paleogeografii.
W latach 1979–1980 był oddelegowany przez Instytut Geologiczny jako inżynier geolog do Międzynarodowej Ekspedycji Geologicznej w Ułan Bator w Mongolii. Badania wówczas wykonane pozwoliły na wyjaśnienie budowy geologicznej obszaru Urgon-Szire w NE Mongolii. Po powrocie do Instytutu podjął badania osadów starszego paleozoiku (kambru górnego i ordowiku) z podłoża północno-wschodniego obrzeżenia Górnośląskiego Zagłębia Węglowego.