Porównuje ona odczucia sportowca do żywiołu wodnego z napięciem jakie istnieje między bóstwem a wiernym. Taką analogie ukazuje XVI wieczny poemat indyjski autorstwa Paramanada, w którym doświadczanie i opisywanie oceanu równa się pojmowaniu miłości Kriszny. Serce wierzącego tonie w głębi istoty Kriszny. Miłość bóstwa (ocean) może być doświadczona tylko poprzez całkowite zanurzenie się serca i ciała człowieka; intelekt może doświadczyć tylko powierzchni tego zjawiska. Zdaniem Sanford ten hinduski przykład i doświadczenia podczas uprawiania sportu wskazują na budowanie sakralności wykorzystując do tego doświadczenia zdobyte w kontakcie z rzeczywistością. Dlatego nie można tutaj pojmować sacrum w zachodnim sensie – jako radykalnie oddzielonej od rzeczywistości ziemskiej transcendencji.
Duchowość w samotnych ekspedycjach sportowych J. H. Laing i G. I. Crouch analizując przeżycia osób, które podejmowały ekstremalne wyzwania sportowe, jak zdobywanie wysokich szczytów, biegunów czy przemierzania innych trudno dostępnych miejsc, doszli do wniosku, że takie przeżycia odpowiadać muszą na pewne specyficzne potrzeby człowieka we współczesnym świecieJ. H. Laing, G. I. Crouch, Lone wolves?