W 1563 nazwa Barłożna po raz kolejny pojawia się w źródłach i dotyczny sporu sądowego pomiędzy Jakubem Iłowieckim wraz z synami właścicielami Nowego Młyna, oraz Stanisławem, Bernardem, Gabrielem, Baltazarem i Janem Tłockimi właścicielami Starego Młyna. Strony zawarły ugodę dotyczącą swych młynów. W ugodzie tej wspomniano m.in. strugę zwaną Barlozna albo Wesbina, która wpadała pierwotnym łożyskiem do stawu ku Staremu Młynowi ale została zastawiona przez groblę, a dalej Iłowieccy powyżej tego młyna wielkim rowem skierowali tę strugę do rzeki Dojcy aby zwiększyć nurt płynący na koła Nowego Młyna. Sąd orzekł, że Iłowieckim nie wolno tamować spływu wody tym rowem, chyba żeby chcieli puścić strugę starym łożyskiem.
W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Barłożna należała do wsi mniejszych w ówczesnym powiecie babimojskim.