Czerwony beret na głowie Cuspiniana nawiązuje do funkcji lekarza: „Medicus Rubras fert Corpore vestes” (lekarz nosi czerwone odzienie). Kąpiące się w jeziorze niewiasty interpretowane są jako dziewięć mitycznych muz, prowadzonych przez Apollina. Swoisty balans kompozycyjny i symboliczny stanowi zestawienie wód jeziora z ogniem pożaru, co uważa się za aluzję do myśli Plutarcha, który twierdzi że woda symbolizuje mężczyznę, ogień zaś kobietę. Ogień ten, również jest interpretowany w chrześcijańskich kategoriach, stanowi aluzję do krzewu gorejącego (Wj 3, 2), który „płonął ogniem, a nie spłonął od niego”, co odnosi się do Marii i Jej Niepokalanego Poczęcia. Czystość Marii stanowiła, a przez wiele stuleci etycznym przykładem dla zamężnych kobiet.
Portret Johannesa i Anny Cuspinianów jest świadectwem nowego wymiaru wrażliwości i humanistycznej świadomości towarzyszącej w postrzeganiu natury, co ma ścisły związek z nowymi tendencjami kształtującymi się w sztuce pierwszych dekad XVI wieku na północ od Alp, gdzie wpływy włoskiego renesansu w znacznym stopniu rzutowały na przemiany stylistyczne. Przebywający wówczas w Wiedniu Lucas Cranach starszy wraz z innymi ówczesnymi mistrzami działającymi w dolinie Dunaju m.in.