Pochodzący z Frankonii Johannes Cuspinian był pisarzem, lekarzem i uczonym na dworze cesarza Maksymiliana I, wiadomo że w 1492 roku przeniósł się do Wiednia, gdzie poznał Annę Putsch, córkę cesarskiego skarbnika.
Sceneria krajobrazowo-architektoniczna wzbogacona sztafażem nie jest wyłącznie estetycznym uzupełnieniem kompozycji, nie tylko tworzy swoisty liryczny nastrój, lecz także zawiera liczne treści symboliczne. Krajobraz stał się tu nośnikiem ekspresji, współbrzmi z emocjami małżonków. Symbolizuje makrokosmos w odniesieniu do ludzkiej jednostki oraz mikrokosmos, który stanowi całokształt emocjonalnej sfery, która czytelna jest w posturze postaci, zwłaszcza w osobie Johannesa, który nie tylko wyraża dumnie swój status, ale jego podniesiona głowa wedle badaczy ma oznaczać wsłuchiwanie się w dźwięki natury. Słuchanie stanowiło istotny element w poglądach włoskiego neoplatonika Marsilia Ficina, który twierdził, że wsłuchiwanie się w muzykę, jej rytmu i harmonii prowadzi do duchowego szczęścia. Ponadto krajobraz stanowi ilustrację ukształtowanego w humanizmie toposu raju oraz ogrodu rozkoszy i przyjemności.