Ostatecznie oddział został podzielony na mniejsze grupy, które usiłowały przedostać się przez kordon 2 drogami: przez Puszczę Białowieską do Polski lub na Litwę i do innych państw bałtyckich. Okazało się jednak, że blokada jest tak szczelna, że nikomu nie udało się zbiec. W tej sytuacji S. Michalczuk podjął decyzję ukrycia się na błotach Polesia. Jednakże 28 marca 1953 r. w leśnym masywie w rejonie wsi Zaprudy na północy rejonu kobryńskiego oddział został wykryty, a następnie zaatakowany przez siły liczące ogółem ok. 600 żołnierzy i funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa. Partyzanci odrzucali kolejne ataki przez 4-5 godzin, po czym S. Michalczuk zdecydował dokonać próby przerwania okrążenia. Na tyłach pozostali ranni, w tym sam dowódca, aby skierować na siebie główne uderzenie. Po śmierci pozostałych i skończeniu się naboi S. Michalczuk rozerwał się granatem, zabijając jednocześnie podchodzących Sowietów. Wiadomo, że niektórym partyzantom udało się przerwać kordon. Prawdopodobnie 3 osoby przedostały się na Zachód.
Linki zewnętrzne Historia działalności oddziału zbrojnego Siemiona Michalczuka (jęz. rosyjski)
Kategoria:Antykomunistyczny ruch oporu w ZSRR