Spowodowało to odnowienie konfliktu między rodami Farnese i Aldobrandini.
Odoardo Farnese zachował do śmierci urząd kardynała-protektora królestwa Anglii, jednak w praktyce jego kompetencje z tytułu sprawowania tej funkcji ograniczały się do patronatu nad różnymi instytucjami dla katolickich uchodźców z Anglii w Rzymie, Flandrii i Hiszpanii, z których część wspomagała też działalność misyjną w Anglii.
Sprawa sukcesji w księstwie Parmy i Piacenzy Za pontyfikatu Pawła V (1605–1621) jego działalność polityczna koncentrowała się na zapewnieniu sobie sukcesji w księstwie Parmy i Piacenzy. Ponieważ jego brat Ranuccio przez długi czas nie mógł doczekać się męskiego potomka, Odoardo począwszy od 1605 próbował zrezygnować z godności kardynalskiej i wziąć ślub. Dążeniom tym sprzeciwiał się jednak jego brat, który chciał desygnować na następcę swego nieślubnego syna Ottavio (1598–1643). Kilkuletni spór na tym tle między braćmi rozwiązały narodziny w 1612 Odoardo, syna Ranuccio oraz jego żony Małgorzaty Aldobrandini. Ponieważ dziecko okazało się zdrowe, po kilku latach kardynał Odoardo, który w 1620 osiągnął pozycję protodiakona Świętego Kolegium, definitywnie wyrzekł się marzeń o tronie i zdecydował się na przyjęcie święceń kapłańskich.