27 kwietnia 1920 słabo uzbrojone oddziały azerskich komunistów miały rozpocząć zbrojne powstanie. Według pierwotnych planów miało stać się ono pretekstem dla interwencji 11 Armii, przy zachowaniu pozorów, jakoby jedynie wsparła ona przejęcie władzy przez miejscowych działaczy. Tymczasem jeszcze przed podjęciem przez nie walki cztery radzieckie pociągi pancerne przekroczyły granicę azersko-radziecką. Wówczas azerscy komuniści ogłosili utworzenie Azerbejdżańskiego Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego z Nərimanem Nərimanovem na czele. W imieniu komitetu Həmid Sultanov wręczył parlamentowi ultimatum – żądanie oddania całej władzy w ciągu dwunastu godzin. Zostało ono przyjęte; tym samym Komunistyczna Partia Azerbejdżanu objęła władzę w sposób bezkrwawy, w dodatku większość mieszkańców stolicy nie zdawała sobie w ogóle sprawy z upadku Demokratycznej Republiki Azerbejdżanu. 28 kwietnia wojska radzieckie weszły do Baku, nie napotykając żadnego oporu. W tym samym dniu komitet wojskowo-rewolucyjny oficjalnie poinformował Lenina o przejęciu władzy i zwrócił się o pomoc wojskową, twierdząc, że azerscy komuniści nie będą w stanie samodzielnie odeprzeć wewnętrznych i zewnętrznych wrogów. W tym czasie żołnierze Armii Czerwonej faktycznie znajdowali się już w Baku.