Matatiasz Calahora (Kalahora, Caliora, Califari) (zm. 1663) – lekarz i aptekarz krakowski, wnuk dr. Salomona Calahorry. Spalony żywcem po brutalnych torturach za rzekomą obrazę Matki Boskiej.
Życiorys Matatiasz Calahora urodził się w Krakowie w rodzinie żydowskiej, jego ojcem był kupiec Izrael, a dziadkiem Salomon Calahorra, lekarz nadworny króla Zygmunta Augusta i Stefana Batorego.
Calahora prowadził aptekę w mieście żydowskim, Kazimierzu. Zaopatrywał w leki całe miasto i szpital żydowski. Na mocy porozumienia z komisją dobroczynności gminy żydowskiej dostarczał leki biednym Żydom oraz leczył chorych w miejscowym szpitalu (przytulisku). W zamian za to gmina wypłacała mu roczną pensję w wysokości 100 złotych oraz korzystał z zupełnej wolności podatkowej. Praktykę lekarską prowadził także wśród chrześcijan, m.in. był lekarzem w kilku klasztorach, w tym dominikanów.
Przyjaźnił się z ks. Serwacym Hebellim, włoskim kaznodzieją z kościoła św. Wojciecha. Doszło między nimi do zatargu. Hebelli oskarżył Calahorę o obrazę Matki Boskiej.