Od 1945 30 marca 1945 budynek przekazano parafii św. Mateusza jako filię, której we wrześniu 1945 nadano wezwanie św. Wojciecha. 21 listopada 1946 roku ostatnich 800 pozostałych w mieście ewangelików przesiedlono do Niemiec na mocy ustaleń konferencji poczdamskiej. Od 1947 roku budynkiem opiekowało się Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej, które rozwiązano w następnym roku nakazem władz. W 1949 budynek został wyremontowany staraniem ks. Stanisława Nagórskiego, proboszcza parafii św. Wojciecha. Z powodu prac remontowych w świątyni parafialnej wspólnota aż do 1978 odprawiała nabożeństwa w obecnym kościele św. Katarzyny.
W 1978 dotychczasowy kościół filialny ustanowiono siedzibą parafii rzymskokatolickiej pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej.
Architektura Kościół usytuowany jest w północno-wschodnim narożniku starogardzkiego Rynku. Budowla ma trzy nawy i strzelistą wieżę, najwyższy obiekt w starej części miasta.
Budynek wzniesiono na planie prostokąta o wymiarach 31 na 15 metrów. Wzniesiony z czerwonej cegły, w większości otynkowany (prócz wieży i zakrystii). Pokryty dachem trójspadowym. Wysokość nawy głównej wynosi 9,5 metra.