Późne średniowiecze 23 sierpnia 1365 r. w Łowiczu arcybiskup Jarosław Bogoria Skotnicki wystawił dokument w którym stwierdził, że dla ulepszenia i zreformowania gospodarki w dobrach łowickich lokował nową wieś zwaną Pawłowice (dzisiejsza Wola Makowska), za zgodą prałatów i kanoników kapituły gnieźnieńskiej nadając jej prawo średzkie. Bezpośrednią przyczyną założenia wsi była konieczność wykarczowania istniejącej tam wcześniej gęstej dąbrowy, która nie przynosiła żadnych dochodów i rzucała cień na sąsiednie grunty uprawne, wpływając ujemnie na urodzajność pól.
W 1374 r. w wyniku akcji księcia Ziemowita III przeciwko arcybiskupowi i biskupowi poznańskiemu rycerstwo mazowieckie najechało dobra łowickie i zniszczyło 15 wsi na obszarze na południe od Łowicza. Wśród zniszczonych miejscowości wymienia się Krężce, Wolę Makowską i Jacochów.
9 lipca 1446 r. Wincenty Kot z Dębna potwierdził proboszczowi Piotrowi jego prawa do probostwa w Makowie ze wszystkimi przynależnymi od dawna beneficjami, daninami i dziesięcinami. Określił, że w obszar parafii wchodzą wsie: Maków, Wola Krzyszkowa (dziś Wola Makowska), Stachlew, Słomków, Laski, Święte i Dąbrowice.