Reforma Rzeszy (niem. Reichsreform) – cykl działań podjętych przez Sejm Świętego Cesarstwa Rzymskiego (Sejm Rzeszy) z udziałem cesarza w XV wieku i XVI wieku, mających na celu poprawę struktur państwowych i administracyjnych Świętego Cesarstwa Rzymskiego (Rzeszy).
Pierwsze próby thumb|Cesarz Zygmunt Luksemburski Pierwsze próby reformy podjęto na sejmach w Eger i Norymberdze, przy współudziale cesarza Zygmunta i elektorów Rzeszy. Wszystkie propozycje upadły wobec konfliktu interesów, pomiędzy cesarzem a książętami. Żądania reform formułowały kolejne sejmy Rzeszy od połowy XV wieku.
Sejm w Wormacji W 1495 roku na sejmie w Wormacji podjęto reformę powszechnie określaną jako „reforma Rzeszy” (Reichsreform). Podstawowa idea reformy w dużej mierze opierała się na teoriach opracowanych przez Mikołaja z Kuzy na soborze w Bazylei. W swoim dziele O jedności kościoła (De concordantia catholica) wyłożył opartą na prawie naturalnym koncepcję współdziałania stanów oraz cesarza w prawodawstwie i rządach. Na konieczność reformy zgodził się w 1489, podczas obrad Sejmu Rzeszy we Frankfurcie, cesarz Maksymilian I (który zabiegał o wsparcie go w czasie wojny w Niderlandach). Cesarz obiecał książętom ustanowienie cesarskiego sądu najwyższego, a w czasie następnego sejmu w Norymberdze w 1491 r.