zapowiedział wprowadzenie wiecznego pokoju ziemskiego. Podczas sejmu w Wormacji w 1495 r. (zwołanym w celu wypowiedzenia wojny Francji) Maksymilian I przyjął niektóre postulaty sformułowane przez arcybiskupa-elektora Moguncji, Bertholda Hannenberga, który stał na czele opozycji antycesarskiej. W zamian za to cesarz uzyskał fundusze na wojnę przeciwko Francji i Turcji. Ostatecznie ustanowiono: wspólny podatek, tzw. wspólny grosz (Reichspfennig, lub też Gemeiner Pfennig). wieczysty ziemski pokój krajowy (Ewiger Reichslandfrieden) – zakazano prowadzenia wojen prywatnych; Sąd Kameralny Rzeszy (Reichskammergericht) we Frankfurcie (od 1527 r. w Spirze) jako najwyższą instancję sądową. Maksymilian I utworzył także Cesarską Radę Nadworną (Reichshofrat) w Wiedniu, która miała pełnić rolę centralnej instytucji sądowniczej i administracyjnej dla Niemiec.
Przeciwko tymże uchwałom wystąpiła Konfederacja Szwajcarska. Po klęsce w wojnie szwabskiej, zakończonej pokojem w Bazylei (1499), cesarz musiał uznać uniezależnienie się Związku Szwajcarskiego.