W Księdze Izajasza 45:18, gdzie tłumacz Septuaginty używa greckiego ego emi (εγω ειμι) w miejsce hebrajskiego „Ja jestem JHWH”, na marginesie przekazuje późniejsze „Ja jestem Pan”. Rękopis ten bywa używany w dyskusji o tetragramie. W niektórych notach marginalnych kodeks potwierdza wykorzystanie greckiej transliteracji ΙΑΩ dla imienia Bożego lub też błędnej transkrypcji tetragramu za pomocą greckich liter ΠΙΠΙ.
Około siedemdziesiąt miejsc wymienionych w Onomasticonie zaznaczono na marginesie ksiąg Ezechiela i Lamentacji.
Dzieje Kodeksu Rękopis powstał w Egipcie, nie później niż w VI wieku. Wydaje się, że pozostał tam aż do wieku IX ponieważ korekta uncialna oraz adnotacje w tekście wykazują cechy charakterystyczne dla egipskich kopistów. Z Egiptu na południe Włoch kodeks trafił przed XII wiekiem, a stamtąd do Francji, gdzie stał się własnością opactwa St. Denys położonego niedaleko Paryża. Rene Marchal, od którego pochodzi nazwa kodeksu, otrzymał rękopis z opactwa St. Denis. Z biblioteki Marchala trafił w ręce kardynała François de La Rochefoucaulda, który z kolei podarował go Collège de Clermont, słynnej szkole jezuitów w Paryżu. W końcu, w 1785 roku, został zakupiony dla Biblioteki Watykańskiej, gdzie znajduje się do dziśC. v. Tischendorf, Nova Collectio 4 (1869), str.