XIX.
Kodeks znany był Bernardowi de Montfaucon i Giuseppe Bianchiniemu. Tekst kodeksu został wykorzystany przez J. Moriusa, Wettsteina, de Montfaucona. Został skolacjonowany przez Jamesa Parsonsa i wydany przez Konstantina von Tischendorfa w czwartym tomie Nova Collectio 4 (1869)C. v. Tischendorf, Nova Collectio 4 (1869), str. 225-296, str. 225-296, oraz w IX tomie Nova Collectio 9 (1870), str. 227-248. Giuseppe Cozza-Luzi wydał jego tekst w 1890 rokuGiuseppe Cozza-Luzi, Prophetarum codex Graecus Vaticanus 2125 (Romae, 1890).
W 1890 roku Antonio Ceriani zasugerował, że tekst kodeksu reprezentuje recenzję hezychiańską. Jednak zawiera swobodne heksaplarne dodatki, co może oznaczać, że przekazuje obszerne partie przekładów Akwili, Symmachusa, Teodocjona oraz Septuaginty w recenzji heksaplarnej.
Kodeks jest przechowywany w Bibliotece Watykańskiej (Vat. gr. 2125).
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Manuskrypty biblijne z VI wieku Kategoria:Rękopisy Septuaginty