gdzie: – wielka półoś stożkowej (dla paraboli jest to dla hiperboli jest to połowa odległości między wierzchołkami obu gałęzi wzięta z minusem), – masy obu ciał, – stała grawitacji, – całkowita energia orbitalna, tj. suma energii kinetycznej i potencjalnej ciała mniejszego w układzie związanym ze środkiem masy układu. Ponieważ jest ujemne, więc można wartość całkowitej energii wyrazić jako
Z analizy powyższego równania wynika, że jeśli czyli to ciało porusza się po elipsie o półosi równej jeśli czyli to ciało porusza się po paraboli, jeśli czyli to ciało porusza się po hiperboli o półosi równej
Oznacza to, że jeśli energia orbitalna jest nieujemna, tj. to mniejsze ciało porusza się na tyle szybko, że zbliży się do drugiego ciała tylko jednokrotnie.
Drugie prawo Keplera Zgodnie z tym prawem prędkość polowa każdej planety jest stała. Wektorowo oznacza to, że dla dowolnej stożkowej:
gdzie: – prędkość polowa rozumiana jako wektor prostopadły do płaszczyzny stożkowej, – wektor powierzchni o wartości pola zakreślanego w czasie przez promień wodzący o początku w ognisku stożkowej.
Stosując wzór na pole trójkąta: dostaniemy gdzie jest kątem między promieniem wodzącym a wektorem przesunięcia na orbicie.