Dotychczasowy prezydent Abd ar-Rahman Arif został wygnany z kraju i udał się do Londynu.
Po tym wydarzeniu al-Bakr stał się najpotężniejszym politykiem w Iraku, co wynikało z jego wieku (był najstarszy w nowej elicie władzy), doświadczenia i faktu, że jako jedyny działał przed 1958 w ruchu Wolnych Oficerów i jako jedyny przed tą datą dosłużył się wysokiego stopnia wojskowego. 18 lipca objął urząd prezydenta.
Prezydent Iraku Konsolidacja władzy right|thumb|Przywództwo Narodowe irackiej partii Baas. W pierwszym rzędzie Michel Aflak, Szibli al-Ajsami i Ahmad Hasan al-Bakr, w drugim rzędzie Saddam Husajn Pierwszym premierem po zamachu został Abd ar-Razzak an-Najif, jednak 30 lipca 1968 baasiści zmusili go do rezygnacji. Wówczas szefem rządu został al-Bakr. W jego gabinecie znalazło się czternastu polityków partii Baas, dziewięciu niezależnych nacjonalistów i trzech Kurdów. Prawdziwym ośrodkiem władzy była jednak Rada Dowództwa Rewolucji kierowana również przez al-Bakra. Jej członkowie sprawowali kolegialnie władzę dyktatorską.