thumb|250px|Papirus 967, uszkodzona karta z końca Księgi Daniela z widocznym epigramem (Zuzanna 62a-62b) Papirus 967 – papirusowy kodeks Septuaginty pochodzący z II lub III wieku n.e. Pisany jest majuskułą. Zawiera tekst Księgi Ezechiela, Daniela i Estery z lukami. Papirus 967 jest jedynym świadkiem greckiego Starego Testamentu z okresu sprzed powstania Hexapli Orygenesa. Nazwa kodeksu pochodzi od nadanej mu numeracji 967 na liście rękopisów Septuaginty według klasyfikacji Alfreda Rahlfsa. Kodeks jest przechowywany w pięciu kolekcjach.
Opis Papirus 967 został odnaleziony w 1931 roku. Został napisany około roku 200 roku n.e. przez dwóch kopistów. Tekst Księgi Ezechiela w przeciwieństwie do zwykłej kolejności w LXX występuje przed Księgą Daniela i Estery. Pierwszy kopista jest autorem tekstu Ezechiela, drugi skopiował Księgi Daniela i Estery. Poszczególne strony Kodeksu są policzone. Kolumny zawierają od 40 do 46 linijek, najczęściej to 42 linijki w kolumnie. Ponieważ środek kodeksu został oznaczony na stronie 118 (w tekście Księgi Ezechiela) Frederic G. Kenyon wskazał, że pierwotnie kodeks miał 236 stron. Pojedyncze arkusze pozostały nienaruszone, inne są rozdarte lub pocięte na dwie części.