Jego praca i znaczenie Thomas Thorild był zwolennikiem kierunku literackiego burzy i naporu i przeciwnikiem klasycyzmu w stylu francuskim, którego głównymi przedstawicielami w Szwecji byli Johan Henrik Kellgren i Carl Gustaf af Leopold. Wielkimi wzorami do naśladowania byli dla niego Jean-Jacques Rousseau, Friedrich Gottlieb Klopstock, Osjan i młody Johann Wolfgang von Goethe. Wyrażało się to w tym, że Thorild preferował wolne formy i wielką namiętność a lekceważył każdy przymus. Jego pierwszy wielki poemat ukazał się w 1781 roku, nierymowany, wiersz Passionerna ("Namiętności"), w którym wyraził panteistyczne uczycie do natury.
Thorild był wprawdzie mało znany jako poeta, lecz bardziej jako pisarz i krytyk literacki. Thorild angażował się w ostre i długotrwałe spory z literackimi przeciwnikami jak na przykład z Kellgrenem, przeciwko któremu w 1784 roku skierował utwór Straffsång.