Został członkiem Towarzystwa Lekarzy Galicyjskich w 1914, Izby Lekarskiej Wschodnio-Galicyjskiej w Krakowie. Podczas I wojny światowej w lutym 1915 został mianowany lekarzem-asystentem w pospolitym ruszeniu. W grudniu 1915 otrzymał najwyższe pochwalne uznanie „za wyśmienitą i ofiarną służbę wobec wroga” jako naczelny lekarz 20 pułku piechoty C.K. Obrony Krajowej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. 21 czerwca 1919 w charakterze urzędnika cywilnego jako lekarz rangi VII został przydzielony do wojskowej Okręgowej Ekspozytury w Sanoku. Został awansowany na oficerski stopień kapitana lekarza rezerwy pospolitego ruszenia ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 jako oficer rezerwowy był przydzielony do 10 Batalionu Sanitarnego w Przemyślu (tak samo inni lekarze z Sanoka: Stanisław Domański, Kazimierz Niedzielski, Salomon Ramer, Antoni Dorosz, Leopold Dręgiewicz).