U zarania II Rzeczypospolitej w latach 1918–1920 był dyrektorem Szpitala Powiatowego w Sanoku. W latach 20. był lekarzem w Sanoku, specjalizującym się w chorobach wewnętrznych. Należał do Towarzystwa Lekarzy Polskich byłej Galicji oraz Izby Lekarskiej we Lwowie (wybrany członkiem rady lwowskiej IL). Został jednym w wicedyrektorów Banku Kupiectwa Polskiego z siedzibą w Warszawie, zatwierdzonego w 1919 i posiadającego także oddział w Sanoku w domu własnym. Był znany jako filantrop, działał w ramach Towarzystwa Polskiej Ochronki Dzieci Chrześcijańskich, a jego wychowankom udzielał nieodpłatnie porad lekarskichEdward Zając, Organizacje o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym i sportowym. Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Feliks Kiryk (red.), Kraków 1995, s. 603.. W latach 20. był członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W sierpniu 1925 zasiadł w dyrekcji Kasy Zaliczkowej w Sanoku i pozostawał w tym gremium do końca życia. W 1929 był członkiem rady Komunalnej Kasy Oszczędności powiatu sanockiego z siedzibą w Sanoku.