Treść utworu oparto na odnotowanym w historii autentycznym wydarzeniu, jakie miało miejsce podczas jednej ze starożytnych olimpiad. Pauzaniasz tak pisze o tym zdarzeniu: „Jednak żadnej na tym nie schwytano, tylko jedną, Kalipatejrę; inni zowią ją Fereniką. Ubrała się ona zupełnie na kształt gimnasty i zaprowadziła do Olimpii swego syna, by się tam o wieniec ubiegał. Gdy Pejsidoros zwyciężył, skoczyła Kalipatejra przez szranki, przy czym obnażyła się. Lecz chociaż się wydało, iż jest niewiastą, puścili ją bezkarnie przez cześć dla rodzica, braci i syna, gdyż im wszystkim przypadły były w udziale zwycięstwa olimpijskie.”Wędrówki po Helladzie V 6, 7-8 (cyt. ze Wstępu Zbigniewa Mitznera do edycji „Naszej Księgarni”).
Mimo wyrozumiałości hellanodików (kierowników igrzysk i zarazem sędziów sportowych), wprowadzono odtąd zasadę, iż oprócz zawodników także ich opiekunowie-trenerzy (gimnaści) musieli występować na stadionie nago„Bardziej prawdopodobna wydaje się inna wersja tego przekazu, mianowicie, że Kallipatejra uzyskała od hellanodików zezwolenie na przebywanie na stadionie jako opiekunka młodocianego zawodnika, ale żeby całe to wydarzenie było bardziej sensacyjne, znaleźli się tacy, którzy swemu opowiadaniu, zmieniwszy nieco fakty, nadali ciekawszą i może piękniejszą formę.” (Stefan Parnicki-Pudełko, Olimpia i olimpiady, Poznań