Jednakże łotewscy śledczy nie wiedzieli, co począć z taką wersją napaści. Nie mieli możliwości przesłuchania oficerów polskiego wywiadu wojskowego, zaś pozostałych napastników – oprócz J. Machmastala – nikt nie widział. Dlatego przyjęli jako właściwą rabunkową wersję napaści. Łotewska prasa pisała wcześniej, że sowieccy kurierzy dyplomatyczni przewozili do Berlina brylanty warte około 4 milionów rubli w złocie, więc wersja ta uzyskała potwierdzenie.
Napaść zyskała w Rosji Sowieckiej bardzo duży odgłos. Obu kurierów dyplomatycznych odznaczono Orderem Czerwonego Sztandaru. Na cześć zabitego T. I. Nettego jego nazwiskiem został nazwany parowiec „Twier´”. W późniejszym okresie tak nazwano jeszcze kilka innych statków. Sowiecki poeta Władimir W. Majakowski napisał wiersz pt. „Towariszczu Nette — parochodu i czełowieku”. W 1927 r. reżyser Ołeksandr Dowżenko nakręcił film pt. „Sumka dipkurjera”. W 1977 r. powstał z kolei film pt. „Krasnyje dipkurjery”.
Linki zewnętrzne Artykuł dotyczący napaści 5 lutego 1926 r. na sowieckich kurierów dyplomatycznych Kolejny artykuł dotyczący napaści 5 lutego 1926 r. na sowieckich kurierów dyplomatycznych
Kategoria:Historia ZSRR Kategoria:Historia Łotwy Kategoria:Wywiad i kontrwywiad Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej