Dzięki oparciu się w praktyce prawnej i politycznej wyłącznie na Koranie, miało być możliwe utworzenie doskonałego systemu demokratycznego, jednoczącego ludzi we wszystkich sferach życia. Równocześnie Kutb zakładał, że społeczeństwo będzie miało jednego przywódcę, który jednak będzie mógł zostać pozbawiony władzy, jeśli złamie nakazy religijne, prawo do interpretowania zgodności konkretnych decyzji z Koranem miał posiadać kalif. Kutb pesymistycznie oceniał kondycję islamu we współczesnym świecie, twierdząc, że wiele elementów kultury i filozofii uważanej za muzułmańską nie wynikało w istocie z religii, lecz było wytworem ignorancji. Jako przyczynę takiego stanu rzeczy postrzegał postawę przeciętnych muzułmanów łamiących nakazy swojej religii, przenikanie wpływów filozofii zachodnioeuropejskiej do kół intelektualistów muzułmańskich oraz wpływ laickiej koncepcji kemalizmu na politykę państw zamieszkiwanych przez wyznawców islamu.
Stan współczesnego mu świata określał mianem niewiedzy przedmuzułmańskiej (dżahilijja). Zniszczenie panujących stosunków społecznych i ustrojowych uważał za konieczne dla ustanowienia rządów boskich.