Około 878 r. p.n.e. asyryjski król Aszurnasirpal II (883–859 p.n.e.) uczynił Kalhu stolicą państwa i rozpoczął w tym mieście zakrojony na szeroką skalę program budowlany. Na jego rozkaz wzniesiony został nowy mur miejski, królewski pałac oraz dziewięć świątyń (położenie trzech z nich ustalono dzięki pracom wykopaliskowym). Mur miejski o długości ok. 7,5 km, wzniesiony z cegły mułowej, otaczał obszar o powierzchni ok. 360 ha. Wewnątrz miasta znajdowała się otoczona własnym murem obronnym cytadela, zajmująca powierzchnię ok. 20 ha. Kalhu pozostało stolicą do roku 707 p.n.e., kiedy to Sargon II (722–705 p.n.e.) uczynił Dur-Szarrukin nową stolicą Asyrii. Pomimo utraty statusu stolicy Kalhu pozostało ważnym miastem, a późniejsi władcy asyryjscy, jak np. Asarhaddon (680–669 p.n.e.), prowadzili tu prace budowlane. Medowie i Babilończycy zdobyli najprawdopodobniej Kalhu w okresie pomiędzy 614 a 612 r. p.n.e. Prowincja Kalhu Miasto Kalhu już w okresie średnioasyryjskim było stolicą asyryjskiej prowincji o tej samej nazwieRadner K., Provinz. C, w: Reallexikon..., s. 46.. Począwszy od czasów panowania Aszurnasirpala II (883–859 p.n.e.) gubernatorzy Kalhu zaczynają być wymieniani w asyryjskich listach i kronikach eponimów jako urzędnicy limmu. Działalność gubernatorów Kalhu w okresie od końca IX w. p.n.e.