aż do panowania Tiglat-Pilesera III (744–727 p.n.e.) jest dobrze udokumentowana w różnego rodzaju tekstach pochodzących z Kalhu. Znany jest edykt królewski, w którym Aszurnasirpal II mianuje Nergal-apil-kumuę, gubernatora Kalhu, zarządcą królewskiego pałacu. Szamasz-belu-usur, gubernator Kalhu za rządów Salmanasara III (858–824 p.n.e.), rozkazał wykonać w ekal mašarti („Pałacu przeglądów wojskowych”) kamienną podstawę pod tron królewski. Bel-tarsi-iluma, gubernator Kalhu za rządów Adad-nirari III (810–783 p.n.e.) znany jest z własnych inskrypcji odkrytych w Kalhu. Do naszych czasów zachowały się pieczęcie lub odciski pieczęci jego i trzech kolejnych gubernatorów Kalhu. Gubernatorzy i prowincja Kalhu wymieniani są w jednym z edyktów Adad-nirari III, w listach z korespondencji królewskiej Sargona II oraz listach i dokumentach administracyjnych z czasów Asarhaddona.
Asyryjscy gubernatorzy Kalhu znani z asyryjskich list i kronik eponimów: Nergal-apil-kumua – pełnił urząd eponima w 873 r. p.n.e.; Szamasz-belu-usur – pełnił urząd eponima w 864 i 851 r. p.n.e.; Hubaju – pełnił urząd eponima w 829 r. p.n.e.; Bel-tarsi-iluma – pełnił urząd eponima w 797 r. p.n.e.; Aszur-belu-usur – pełnił urząd eponima w 772 r. p.n.e.; Bel-dan – pełnił urząd eponima w 744 i 734 r. p.n.e.; Aszur-bani – pełnił urząd eponima w 713 r.