Koran Nowy okres literatury arabskiej wiąże się z powstaniem islamu. Za czasów Mahometa twórczość literacka została zahamowana. Najważniejszym dziełem, które pojawiło się w tym okresie jest Koran, który wprowadził nową tematykę, stał się przedmiotem ogromnej liczby komentarzy, ale jako dzieło literackie pozostał bez naśladownictwa, głównie z powodów religijnych (teoria niepowtarzalności Koranu).
Okres umajjadzki Poezja okresu umajjadzkiego (661–750) opierała się na starych wzorcach beduińskich, choć wprowadzała już pewne innowacje, głównie treściowe. Do najsłynniejszych jej przedstawicieli należą poeci dworscy Dżarir, Al-Farazdak i Al-Achtal z Damaszku. W miastach Hidżazu, Mekce i Medynie, a także Syrii i Iraku oraz wśród plemion koczujących na pustyni powstał nurt poezji miłosnej (Omar Ibn Abi Rabi'a, kalif Al-Walid ibn Jazid, Dżamil, Kajs Ibn Mulawwah). Poezję religijno-polityczną reprezentowali poeci związani z kręgami szyickimi, Al-Kumajt i Kusajjir. Za Umajjadów zaczęła kształtować się klasyczna proza arabska, są znane także opowiadania ludowe wykorzystywane przez późniejszych twórców.