Pod koniec tego okresu pojawiły się zaczątki prozy literackiej, za jej twórcę jest uważany Ibn al-Mukaffa.
Złoty wiek literatury arabskiej Szczytowy okres rozwoju wszystkich dziedzin piśmiennictwa arabskiego przypada na pierwsze wieki (VIII–X w.) panowania Abbasydów – jest to złoty okres klasycznej kultury arabskiej, zwanej także renesansem islamu. W wyniku podbojów w granicach kalifatu znalazło się wiele ziem o bogatej przeszłości cywilizacyjnej – Syria, Mezopotamia, Persja, Bizancjum. Arabowie w umiejętny sposób wykorzystali ten potencjał, włączając dziedzictwo tych kultur w swoją. Klasycy nawiązywali do dziedzictwa staroarabskiej poezji beduińskiej, przestrzegając ściśle stworzonych przez nią wzorów. Poeci tego nurtu pisali głównie panegiryki, w których wysławiali męstwo i odwagę rycerzy i opisywali pustynne krajobrazy, choć sami byli przedstawicielami ludności miejskiej. Za najwybitniejszego przedstawiciela tego nurtu jest uważany Al-Mutanabbi, także Al-Buchturi i Abu Tammam, których związek z klasyczną poezją wyrażał się nie tylko we własnej twórczości, ale także przez tworzenie antologii poezji dawnej. Twórcy nurtu modernistycznego (muhdasun) wprowadzili do poezji nowe tematy, uwolnili się także od obowiązujących w klasycznej kasydzie wzorów formalnych. duże znaczenie miało nowatorstwo językowe i stylistyczne, tzw.