Okres poklasyczny Literatura po upadku Abbasydów (ok. 1800) charakteryzuje się rozwojem dzieł encyklopedycznych i kompilatorskich takich autorów jak An-Nuwajri czy Al-Kalkaszandi. Arabscy intelektualiści zaczęli zapoznawać się z dorobkiem literatur europejskich, z czym wiąże się odrodzenie kulturalne i literackie w świecie islamu. W poezji nastąpiło odrodzenie klasycznej kasydy. Dominowała tematyka współczesna (Ahmad Szauki i Hafiz Ibrahim). Pierwszą szkołą poetycką głoszącą potrzebę zmian było ugrupowanie Dywan. Twórcy z tego kręgu wprowadzili do poezji arabskiej wiersz biały. Romantyczny charakter twórczości przedstawiały szkoły syryjsko-amerykańskiej, skupiającej poetów na emigracji, wpłynął znacznie na kształt współczesnej liryki arabskiej. Próbę radykalnych zmian w zakresie formy i treści poezji kontynuowało stowarzyszenie Apollo, działające w latach 30. w Egipcie. Z niewielkimi skutkami starano się ożywić tradycyjną formę makamy. Rozwój prozy wiązał się z rozkwitem form dziennikarskich (szkic, esej). Początkowo pisano głównie powieści historyczne (Mahmud Tajmur), z czasem pisarze podjęli tematykę obyczajową (Taufik al-Hakim). Dominował tam realizm, szczególnie dotyczący sytuacji kobiety muzułmańskiej;