badi („nowy styl”). Najwybitniejsi przedstawiciele tego nurtu to Baszszar Ibn Burd, Muslim Ibn al-Walid oraz Abu Nuwas, który wprowadził do literatury arabskiej poezję bachiczną (chamrijjat). Poza tymi nurtami rozwijała się twórczość Abu al-Atahijja, autora przejmujących wierszy ascetycznych (zuhdijjat), oraz niezwykle oryginalnego i nowatorskiego poety-filozofa Abu al-Ali Al-Marriego. Odrębnym zjawiskiem była poezja mistyczna (suficka), której przedstawicielem był Omar Ibn al-Farid z Egiptu. Praformą prozatorską była makama – opowiastka łotrzykowska, pisana prozą rymowaną, przeplataną poetyckimi wstawkami. Jej formę udoskonalił Al-Hamadani, zaś najwybitniejszym jej twórcą był Al-Hariri. Arabowie łączyli naukę z rozrywką w dydaktycznej formie zwanej adab. Twórcy adabu, m.in. Al-Dżahiz, Al-Mubarrad i Ibn Kutajba przekazywali swoją wiedzę w formie opowiastek i anegdot. Rozwijała się także literatura historyczna (Sirat rasul Ibn Haszima) i geograficzna. Najwybitniejszym dziełem historiografii tego okresu jest historia powszechna At-Tabariego (Achbar ar-rusul wa-wl-muluk – „Dzieje proroków i królów”).