Prezydent Iraku Po przewrocie Arif uzyskał nadzwyczajne prerogatywy, które oficjalnie miały służyć przywróceniu w kraju porządku, został także naczelnym dowódcą sił zbrojnych. Utworzył nowy rząd, złożony ze zwolenników naseryzmu (choć niektóre elementy gospodarczej, socjalistycznej polityki Nasera przyjmowano z większą niż dotąd rezerwą) i ogólniej nacjonalizmu arabskiego, odsunął polityków partii Baas, usunął jej zwolenników także ze stanowisk w wojsku. Utworzył specjalną, podległą prezydentowi jednostkę – Gwardię Republikańską. Nadal opowiadał się za unią z Egiptem (i za współpracą krajów arabskich w ogólności), jednak wydawane na ten temat deklaracje Arif traktował przede wszystkim jako środek umacniania własnej pozycji i uzyskiwania poparcia dla prowadzonej polityki wewnętrznej. Zdanowski charakteryzuje sposób sprawowania przezeń władzy następująco:
W maju 1964 w Iraku uchwalono tymczasową konstytucję, uznającą własność prywatną za nienaruszalną, jednak pod wpływem trwającego kryzysu gospodarczego i odpływu kapitału z kraju w szóstą rocznicę rewolucji Arif ogłosił nacjonalizację banków, towarzystw ubezpieczeniowych i 32 firm przemysłowych. Posunięcie to nie dało jednak spodziewanych efektów.