Historia Budowa W roku 1864 Peter William Barlow opatentował metodę wiercenia tuneli przy użyciu obrotowej tarczy żeliwnej lub stalowej, przy czym zabezpieczenie przed osiadaniem gruntu stanowić miała warstwa cegieł lub betonu. Opublikował w roku 1867 artykuł zapowiadający powstanie sieci tuneli obsługujących wagoniki dla 12 osób. W roku 1868 władze Londynu zdecydowały się na wydrążenie tunelu pod dnem rzeki pomiędzy Tower Hill i Pickle Herring Stairs w pobliżu Vine Street (obecnie Vine Lane), ale były trudności w znalezieniu wykonawcy. Trudności te wynikały z wcześniejszych doświadczeń związanych z powstawaniem Tunelu Tamizy, którego budowę rozpoczęto dopiero po pojawieniu się pierwszej oferty.
Prace rozpoczęły się w lutym 1869 roku od wykopania szybów wejściowych głębokości 18 m na północnym brzegu i 15 m na południowym. Drążenie właściwego tunelu rozpoczęto w kwietniu i – przy użyciu okrągłej tarczy – powstał tunel o długości 410 m i średnicy 2,026 m na głębokości 20 m pod lustrem wody. Tarcza przebijała się przez stabilną warstwę gliny, zalegającą 6,7 m pod dnem rzeki i warstwą miękkich aluwialnych osadów, które przysporzyły Brunelowi kłopotów przy wcześniejszej budowie Tunelu Tamizy. To, wraz ze skromniejszymi rozmiarami projektu, pozwoliło na szybkie ukończenie budowy.