Śrubowe lewary popychały tarczę do przodu z szybkością 11,38 m tygodniowo. Odcinek pod dnem rzeki przekopany został w czternaście tygodni, a cały tunel ukończono w grudniu.
Kolejka kablowa thumb|Wnętrze wagonu Tower Subway, 1870 Szyby wejściowe otrzymały windy parowe dla pasażerów. Na dnie tunelu ułożono torowisko o rozstawie szyn 0,76 m, po którym poruszał się pojedynczy wagonik dla 12 osób ciągnięty kablowo przez jedną z dwóch maszyn parowych umieszczonych na przeciwległych końcach. Tę podziemną kolejkę uruchomiono 2 sierpnia 1870 roku. Cena biletu pierwszej klasy wynosiła 2d., klasy drugiej 1d. (pasażerowie pierwszej klasy mieli prawo wyboru miejsca). System ten okazał się nierealistyczny, a projekt niedochodowy i już w grudniu przedsiębiorstwo zbankrutowało, a linia została zamknięta.
Tunel dla pieszych Wagonik i maszyny parowe zostały usunięte, w tunelu zainstalowano oświetlenie gazowe, a windy zastąpiono spiralnymi klatkami schodowymi. Tunel otwarto dla pieszych, od których pobierano ½d. opłaty i wkrótce stał się popularnym przejściem przez rzekę, z czego korzystało średnio 20 000 osób tygodniowo (milion rocznie). Głównymi użytkownikami byli „ludzie pracujący do tej pory zdani całkowicie na promy”.