Doroty, w kaplicach zaś po prawej stronie - ołtarz Matki Boskiej Różańcowej, a po lewej - ołtarz Pięciu Ran Chrystusa.lewo|mały|304x304px|AmbonaSufit kościoła był drewniany, ozdobiony malaturą. Podłoga w całym kościele była z tarcic. Chrzcielnica na trzech stopniach wyrobiona z drzewa. Niektóre przekazy mówią, że tęcza (drewniana belka z krzyżem) widoczna nad ołtarzem, pochodzi właśnie z tego drewnianego kościoła, co świadczący o wielkości tej drewnianej budowli.
Kościół drewniany przetrwał do 1871 r. Nowy murowany kościół zaczęto budować w 1872 r. według planów architekta Anzelma Dobromira Krysińskiego. W 1872 r. w kosztach partycypował w 25% kolator Stanisław Potocki.
W czasie, gdy stary kościół był rozebrany, nabożeństwa odprawiano w tymczasowo urządzonej kaplicy.
W I niedzielę Adwentu 1873 r. zaczęto odprawiać liturgię w nowej świątyni, ale wykończenie wnętrza trwało jeszcze 10 lat. Po usunięciu z probostwa przez rząd carski ks. Sobolewskiego budowy dokończył jego następca, ks. Kwiryn Kaszubowski, który później spoczął na miejscowym cmentarzu parafialnym.
Konsekracja nowej świątyni odbyła się 2 czerwca 1884 r. Dokonał jej biskup włocławski, Aleksander Kazimierz Bereśniewicz.