Rozbudowa murowanego kościoła Przed rozbudową kościół nie posiadał naw bocznych ani zakrystii mniejszej. W archiwum parafii zachował się dokument z 28 października 1898 r. pt. „Plan przybudówki dla zakrystii przy Parafialnym kościele w Praszce powiatu Wieluńskiego" (budowla istniejąca nieco odbiega od tego planu). Plan został wykonany przez inż. J. Schrajera (bądź Schrojera). Prawdopodobnie na początku XX wieku budowla kościoła okazała się niewystarczająca dla potrzeb kultu, dlatego zdecydowano się na rozbudowę. lewo|mały|Organy wybudowane przez Jana Spiegela W styczniu 1912 r. wieluński architekt inżynier budowniczy wykonał wspomniany już projekt poszerzenia kościoła w Praszce. Projekt zawierał sześć planów, zaczynał się planem sytuacyjnym, który ukazywał, jaka część ma być dobudowana. Posiadając plany i potrzebne zgody, staraniem ks. Bolesława Wróblewskiego, przy współpracy wikariusza ks. Franciszka Rzykieckiego dobudowano dwie boczne nawy, obie 5-metrowej szerokości, wybito arkady łączące nawy boczne z nawą główną i nawą poprzeczną. Na kościele położono nowy dach. Podwyższono wieże o 9 łokci i zakończono je kopułami i stronie ołtarz Chrystusa Ukrzyżowanego. W kaplicach nawy poprzecznej po lewej stronie - barokowy ołtarz Pięciu Ran Pana Jezusa, po stronie przeciwnej - również barokowy ołtarz Matki Bożej. W kaplicy św.