Walentego był ołtarz z końca XVIII w. z obrazem św. Walentego z połowy XVII w. Ołtarz główny poświęcony był patronce kościoła - Matce Bożej Wniebowziętej. Prawdopodobnie w takim stanie kościół dotrwał do czasów okupacji hitlerowskiej, kiedy to został obrabowany z paramentów i zamieniony na magazyn, chociaż nie nastąpiło to natychmiast po rozpoczęciu wojny.
Czas II wojny światowej W czwartek po południu, dzień przed wybuchem wojny trwała w kościele spowiedź przed I-szym piątkiem miesiąca. Na murach kościelnych przygotowano stanowiska ogniowe dla karabinów, o czym wspominał ówczesny wikariusz, ks. Leon Poprawa. 1 września 1939 roku otworzono kościół dla parafian. Panował ogólny płacz, kapłani udzielili ogólnego rozgrzeszenia. Do roku 1940 okupant nie przeszkadzał w odprawianiu nabożeństw, były chrzty, pogrzeby, odwiedzano z posługą sakramentalną chorych i rannych. W niedzielę kościół był otwarty od godz. 9.00 do godz. 11.00, w tygodniu - na mszę św., a w czasie chrztu, pogrzebu, ślubu, kościół otwierano na dwie godziny. Księgi kościelne zamknięto wpisem z dnia 31 sierpnia 1940 r. Prawdopodobnie z tą datą przestała funkcjonować parafia. W późniejszym czasie nabożeństwa dla Praszki przez jakiś czas odprawiano w Przedmościu. Dnia 6 października 1941 r.