Hannibal Franciszek Gonzaga OFM (ur. 31 lipca 1546 w Gazzuolo, zm. 11 marca 1620 w Matui) – włoski franciszkanin, generał Zakonu Braci Mniejszych, biskup Mantui, legat papieski, książę, sługa Boży Kościoła katolickiego.
Życiorys Hannibal Gonzaga przyszedł na świat w rodzinie markiza Ostiano Karola Gonzagi i Emilii Boschetto. Szybko osierocony przez ojca dorastał pod wpływem wuja kardynała Herkulesa Gonzagi. Mając 11 lat wyjechał do Flandrii, gdzie kształcił się na hiszpańskim dworze królewskim. Następnie wraz z dworem Filipa II Habsburga przeniósł się do Hiszpanii, do Toledo i Madrytu. Jako 14-latek nosił włosiennicę, codziennie brał udział we mszy świętej oraz wspomagał ubogich. Pomimo sprzeciwów rodziny wstąpił do franciszkanów w Alcalá de Henares 17 maja 1562, przyjmując imię Franciszek. Profesję złożył 29 maja 1563 w obecności książąt Asturii Jana i Karola oraz Aleksandra Farnese. Po skończonych studiach filozoficzno-teologicznych w Alcalá i przyjęciu święceń kapłańskich w 1570 został wezwany przez generała Christophe’a de Chaffontainesa do Włoch. Zamieszkał w konwencie w Mantui, gdzie wielkie wpływy miała jego rodzina. Wykładał doktrynę Dunsa Szkota i św. Bonawentury. Nie unikał zajęć prostych, mimo szlacheckiego pochodzenia, m.in. uczestniczył w kweście.