Założył klasztor minorytów w San Martino, korzystając z pomocy rodziny. W 1577 został wybrany prowincjałem prowincji weneckiej.
Został wybrany generałem franciszkanów, mając 32 lata, podczas kapituły generalnej w Paryżu w 1579 i pełnił ten urząd do 1587 roku. Zaraz po wyborze wysłał do zakonu encyklikę, w której winił przełożonych za rozluźnienie karności oraz zachęcał do reformy, do pielęgnowania życia wspólnego, do modlitwy i nauki. Kolejna jego encyklika dotyczyła niedopuszczalności w zakonie instytucji legatów ziemi i dochodów stałych. Orzekł, iż posiadanie beneficjów przez proboszczów będących zakonnikami jest nielegalne i należy zrezygnować z konwentów, które posiadają dobra trwałe. Wizytował prowincje włoskie, francuskie, hiszpańskie, flandryjskie i niemieckie. Przyczynił się do wysłania misjonarzy franciszkańskich do Chin, Brazylii i na Filipiny. W Bolonii wzniósł klasztor dla zakonników z Polski, którzy przybywali kształcić się na tamtejszym uniwersytecie.