Działał w środowisku artystów, był wieloletnim prezesem Powszechnego Stowarzyszenia Nauczycieli Rysunku.
W czasie II wojny światowej uczył w Państwowej Szkole Zawodowej Metalowo-Odlewniczej w Warszawie, uczestniczył również w tajnym nauczaniu. W 1945 podjął pracę w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Warszawie, która w 1950 została połączona z Akademią Sztuk Pięknych i działała pod nazwą Akademia Sztuk Plastycznych (od 1956 ponownie jako Akademia Sztuk Pięknych). Roliński był w niej profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem studium pedagogicznego. Przeszedł na emeryturę w 1961. Opublikował kilka prac z dziedziny pedagogiki plastyki, m.in. Perspektywa odręczna. Teoria i praktyka (1962).
Stosował w swoich pracach zazwyczaj technikę olejną, niekiedy malował akwarelą i temperą. Tematyka jego prac obejmowała pejzaż, martwą naturę, portret. Od 1910 wystawiał swoje prace w Salonach Zachęty (wystawy indywidualne w 1926, 1929, 1931, zbiorowa w 1938) oraz w Instytucie Propagandy Sztuki w Warszawie. Brał udział w wystawie polskich marynistów w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi (1927).