thumb|Zator w naczyniu krwionośnym w nerce Zator () – nagłe zamknięcie światła naczynia tętniczego (najczęściej), żylnego (w przypadku zatoru powietrznego) lub chłonnego przez czop zatorowy będący zakrzepem (skrzepliną), urwaną blaszką miażdżycową, cząsteczkami tłuszczu (np. po złamaniach kości), fragmentami tkanki nowotworowej, wodami płodowymi, bakteriami, pasożytami lub banieczkami gazu (zwykle azotu w przebiegu choroby kesonowej).
Zator tętnicy końcowej czynnościowo powoduje zawał. Jej zaczopowanie wskutek oderwania się skrzepliny z lewej komory lub lewego przedsionka serca prowadzi do niedokrwienia zaopatrywanego przez nią obszaru. Chory uskarża się wówczas na silny, nagły ból. Skóra kończyny staje się zimna i blada. Po pewnym czasie występują zaburzenia czucia oraz brak tętna na bardziej obwodowo położonych tętnicach. Czasem można zaobserwować zapadnięcie żył powierzchownych. Taka sytuacja najczęściej wymaga szybkiej embolektomii. Czasem istnieją wskazania do leczenia farmakologicznego (heparynaę, środki trombolityczne, ewentualnie długotrwałe leczenie doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi). Zator w płucach jest natomiast przyczyną zatorowości płucnej i wynika najczęściej z żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej.