Profilaktyka zatorów to przede wszystkim leczenie chorób sprzyjających ich powstawaniu (np. żylaki), zaburzenia rytmu serca, a także unikanie sytuacji prowokujących zakrzepice (np. długotrwały bezruch), a w razie braku możliwości wyleczenia choroby podstawowej – stosowanie leków przeciwzakrzepowych (głównie kwas acetylosalicylowy).
Podział zatorów Ze względu na materiał czopu zatorowego, zatory można podzielić na:
zator skrzepliną – najczęściej występuje w związku z żylną chorobą zakrzepowo-zatorową, migotaniem przedsionków, tętniakiem serca lub aorty, wadami zastawki mitralnej, obecnością sztucznej zastawki serca lub protezy naczyniowej; zator oderwaną blaszką miażdżycową – najczęściej towarzyszy miażdżycy (jedna z najczęstszych bezpośrednich przyczyn zawałów serca), w przypadku oderwania blaszki miażdżycowej w naczyniach mózgowych skutkuje udarem niedokrwiennym mózgu; zator tłuszczowy – może powstawać po złamaniach kości, gdy fragmenty oderwanej z ich wnętrza tkanki tłuszczowej dostaną się do krwiobiegu; zator martwiczy – z obumarłych tkanek lub komórek (np.