W 1867 liberałowie z Benito Juarezem pokonują Francuzów a Tabasco tak jak i reszta kraju zostaje wyzwolone. Po objęciu rządów przez Porfirio Diaza (tzw. „porfiriat”) następuje długo oczekiwany okres spokoju. W 1910 wybucha rewolucja meksykańska, która tylko w niewielkim stopniu dotyka stanu. Lokalne elity szybko poparły zwycięskie siły Venustiano Carranzy, nawet zanim uchwalona została nowa konstytucja z 1917. Po zakończeniu rewolucji władzę w stanie sprawowała w sposób niepodzielny partia PRI. W drugiej połowie XX w. oblicze gospodarcze Tabasco zmieniło się w sposób zasadniczy w wyniku odkrycia dużych złóż ropy.
Warunki geograficzne i klimatyczne Większość krajobrazu stanu jest płaska z wyjątkiem terenów przy granicy z Chiapas, gdzie występują niewielkie wzniesienia.
W Tabasco występuje niemal 1/3 wszystkich zasobów wody całego Meksyku. Największymi rzekami są: Grijalva i Usumacinta. Usumacinta – najdłuższa rzeka kraju tworzy granicę z Gwatemalą. Z innych wartych odnotowania rzek można wymienić: Palizadę, San Pedro, San Pablo, Tonalę i Mezcalapę. Oprócz tego w regionie znajduje się wiele lagun (m.in.: Rosario, Las Ilusiones, Pomposú, Machona i Canitzán).